Overweldigende opkomst bij hoger beroep huisarts Jan Vingerhoets: 'Massale aanwezigheid voelde als muur van warmte'

Tijdens een minutenlang applaus had men zijn geluid uitgezet, en zag hij alleen de stoïcijnse rechters die steeds geïrriteerder werden.

Foto: Jan Vingerhoets (Videostill X/Indepen)

Vrijdag diende het hoger beroep van huisarts Jan Vingerhoets bij de Raad van State. De opkomst was zo overweldigend dat er een tweede zaal nodig bleek om iedereen te herbergen.

Tijdens een minutenlang applaus had men zijn geluid uitgezet, en zag hij alleen de stoïcijnse rechters die steeds geïrriteerder werden, schrijft Vingerhoets, die via videoverbinding deelnam, op sociale media. “De massale aanwezigheid in de rechtszaal voelde als een muur van warmte, verbondenheid en moed. Iedereen was verenigd in het gezamenlijke besef dat hier rechtvaardigheid en menselijkheid op het spel stond.”

Sommige momenten in een mensenleven doen zoveel met je dat het bijna te groot wordt voor woorden. Dit was er zo één, aldus Vingerhoets, die samen met enkele collega-artsen in beroep is gegaan tegen een boete opgelegd vanwege het voorschrijven van ivermectine aan coronapatiënten. “En we gaan door, mijn collega’s en ik.”

De tekst van zijn verweer vind je hier.

Bekijk hier het verslag van Indepen, dat ondanks een officiële perslicentie tijdens de zitting níet mocht filmen.

Heksenjacht

Het is ongelooflijk belangrijk om artsen zoals Vingerhoets te steunen, zei Kamerlid Gideon van Meijeren, die bij de zitting aanwezig was, voor de camera van Indepen. “Het is bizar dat er op dit moment zo’n enorme heksenjacht gevoerd wordt, terwijl deze artsen naar eer en geweten in lijn met hun eed hebben gehandeld.”

We hebben te maken met corruptie en dat is tegelijkertijd de reden dat ik niet hoopvol ben gestemd over de uitkomst van deze zaak, omdat we ook niet meer te maken hebben met onafhankelijke rechtspraak, benadrukte Van Meijeren.

Dezelfde koers

“De feiten lijken er niet toe te doen. Ik zou willen dat het anders was en ergens koester ik natuurlijk altijd de hoop dat we te maken krijgen met een rechter die wel naar eer en geweten het recht toepast, maar helaas hebben we de afgelopen jaren te veel zaken gezien waarin ook de rechtspraak zich corrupt heeft getoond.”

Advocaat Meike Terhorst, die ook aanwezig was, verwacht dat de Raad van State doorgaat op dezelfde koers, zoals die is ingezet bij de zaak van huisarts Rob Elens. Daar is beroep tegen ingesteld bij het Europese Hof voor de Rechten van de Mens, merkte ze op. Ze heeft goede hoop dat de Raad van State zal worden overtroefd.

Misdadig

Van Meijeren wijst er in een videoboodschap op dat voor ivermectine alle patenten al ruimschoots verlopen waren en dat er voor de farmaceutische industrie geen geld meer mee viel te verdienen. “En bovendien zouden die giftige mRNA-injecties nooit een spoedprocedure voor een voorwaardelijke toestemming hebben kunnen doorlopen als er al een effectief geneesmiddel zou bestaan.”

“Het is dus pure corruptie. Sterker nog: het is misdadig.”

Artsen die zorgvuldig, naar eer en geweten het belang van hun patiënt centraal stellen en daarmee handelen in overeenstemming met hun eed, verdienen geen straf, maar waardering, stelt Van Meijeren.

De zitting

Tijdens de zitting gebeurde er iets opmerkelijks. De voorzitter begon met een bekentenis die je in elk ander proces onmiddellijk zou doen opschrikken: ‘Ik heb uw schriftelijk verweer niet gelezen’. Ze wilde het verhaal liever uit de mond van Vingerhoets horen. Of misschien gewoon liever niet, want het moest wel de verkorte versie zijn, en snel graag, in maximaal vijf minuten.

“Dat ik überhaupt mocht spreken, was al bijna een privilege: bij eerdere zittingen was mij het woord letterlijk ontnomen,” onthult de arts. “Maar deze keer waren mijn woorden al vastgelegd op video. Want ik wist dat ik de zorg en frustratie van velen vertolkte. En ik zou hoe dan ook zorgen dat die boodschap verspreid kon worden.”

Daarna gebeurde er iets ongebruikelijks: ondanks het applausverbod – ja, dat bestaat! – brak de zaal los. Een daverend, aanhoudend applaus, dat Vingerhoets niet mocht horen.

Zijn advocaten stonden tegenover de juristen van de inspectie, die namens de minister spraken. “Maar welke minister eigenlijk? De Jonge, die als een louche ober in een morsig cafetaria leugens serveerde als waren het frikandellen? Was het Kuipers, die bij het eerste teken van juridische hitte in het niets oploste als een aspirientje in een glas heet water? Of toch Agema, die ooit in het verzet zat, maar wier liefde meer weg had van een judaskus toen zij op miraculeuze wijze veranderde in een verraderlijke tegenstander? Ach, wat maakt het ook uit. Ministers komen en gaan als een virus. Wat blijft, is het systeem. En dat systeem houdt vooral van volgzaamheid, van ja-knikkers die mooie schoenen belangrijker vinden dan waarachtigheid.”

De advocaten van Vingerhoets riepen oud-huisarts en epidemioloog Dick Bijl op, een zwaargewicht in de farmacologie. Maar de rechter wilde hem niet horen, waarna het uit de hand dreigde te lopen.

Het team van Vingerhoets stond op het punt om de hamer te laten vallen. Want een proces zonder deskundige, in een zaak die draait om deskundigheid, is geen proces, maar een schijnvertoning. En de rechter wist het. Ze gaf toe. En dus sprak Bijl: kalm, duidelijk en deskundig. “Zijn woorden waren vernietigend voor de argumenten van de inspectie, die werden omgezet in fijngemalen gehakt.”

Vingerhoets: “De objectieve toeschouwer weet wat er moet komen: vrijspraak. Maar de realist vreest dat de uitkomst al ergens in een lade klaarligt. Net als bij de zaak over de avondklok: het hoger beroep daarbij liet niet een jaar op zich wachten, zoals in deze zaak, maar anderhalf uur. Maar dan had je ook wat: nog diezelfde avond rolde er toen op magische wijze een vonnis uit de hoge hoed dat – o toeval! – exact luidde zoals de minister gewenst had. En wie ook maar dénkt dat daar iets niet in de haak is, is een complotdenker en moet vrezen voor vervolging. Want het volk moet beschermd worden, we leven immers in een rechtsstaat.”