Het Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg Amsterdam heeft dinsdag bepaald dat huisarts Frank Roodenburg moet worden geschrapt uit het BIG-register. Oud-advocaat Frank Stadermann, die Roodenburg eerder in dezelfde zaak bijstond, noemt het vonnis in meerdere opzichten juridisch onjuist en spreekt van een uitkomst die hij verschrikkelijk vindt, maar die hij — achteraf bezien — had kunnen zien aankomen.
Wat er precies is gebeurd
De klacht die leidde tot deze uitspraak was ingediend door de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd en had betrekking op een reeks handelingen waarbij Roodenburg bij gevaccineerde patiënten met onverklaarde klachten bloedonderzoek deed, inclusief een bepaling van de D-dimeerwaarde. Dat is een bloedmarker die normaal gesproken wordt ingezet bij verdenking op longembolie.
Rico Brouwer van Potkaars in gesprek met Stadermann:
De kern van het geschil: D-dimeer buiten het protocol
Roodenburg gebruikte de D-dimeertest op een manier die afwijkt van het protocol van het Nederlands Huisartsen Genootschap. Dat protocol schrijft voor dat deze test uitsluitend wordt ingezet als er een klinische verdenking op longembolie bestaat. Roodenburg deed de test echter ook zonder die specifieke verdenking, omdat hij vermoedde dat de coronavaccinaties bij sommige patiënten tromboseachtige activiteit konden veroorzaken op plekken in het lichaam die je vooraf niet kon aanwijzen — niet per se in de longen, maar ook in het hart of de hersenen.
Juist daarin schuilt volgens Stadermann de crux: als een verhoogde waarde wordt gevonden, maar je weet niet waar de trombose zit, naar welke specialist stuur je de patiënt dan door? Roodenburg koos ervoor om patiënten te informeren over de verhoogde waarde en hen te instrueren direct contact op te nemen bij uitvalsverschijnselen. Dat handelen wordt hem nu fataal. Het tuchtcollege oordeelde dat hij ten onrechte de test uitvoerde en onvoldoende heeft gereageerd op de bevindingen.
Dezelfde zaak, twee keer gestraft?
Stadermann wijst op een verontrustend patroon. Een eerdere klacht over precies dezelfde D-dimeertest — ingediend door de dochter van een 90-jarige patiënte — leidde al tot een berisping door hetzelfde Amsterdamse tuchtcollege. In die uitspraak gaf het college expliciet aan dat het eigenlijk een zwaardere straf had willen opleggen. Vervolgens heeft de Inspectie de draad opgepakt, de eerdere zaak gevolgd op de voet en nu alsnog een schrapping afgedwongen op basis van vergelijkbaar handelen bij andere patiënten.
Hoewel strikt juridisch gezien het beginsel van ne bis in idem — niet twee keer voor hetzelfde worden vervolgd — hier niet van toepassing is omdat het om andere patiënten gaat, noemt Stadermann de gang van zaken moreel zeer problematisch. De inspectie zat letterlijk op de tribune bij de eerste zaak en gebruikte die uitspraak als blauwdruk voor een nieuwe aanklacht.
Protocollen zijn geen wetten
Een belangrijk juridisch punt dat Stadermann meermaals benadrukt: protocollen zijn geen wetgeving. De Hoge Raad heeft zelfs bepaald dat artsen verplicht kunnen zijn van een protocol af te wijken als de medische situatie dat vereist. Roodenburg stelde dat de bijwerkingen van coronavaccins — waaronder trombose — een reële klinische reden waren om aanvullend bloedonderzoek te doen. Die redenering wordt door het tuchtcollege niet gevolgd, simpelweg omdat de leden ervan overtuigd blijven dat de vaccins veilig zijn.
Stadermann is daar glashelder over: de uitkomst van deze zaak hangt volledig af van wat je gelooft over de veiligheid van de coronaprikken. Wie gelooft dat de vaccins veilig zijn, ziet Roodenburg als een gevaarlijke dwarsligger. Wie de Pfizer-documenten heeft gelezen, de vrijgegeven contracten kent of de oversterftecijfers heeft gevolgd, ziet een arts die juist zijn eed nakwam.
Bewijs wordt genegeerd
Roodenburg heeft tijdens de procedure uitgebreid bewijs aangedragen: wetenschappelijke literatuur, de inmiddels vrijgegeven Pfizer-documenten waaruit blijkt dat de fabrikant zelf geen volledige zekerheid had over veiligheid en bijwerkingen, en contracten waarin landen aansprakelijkheid voor schade volledig overnamen van de farmaceut. Het tuchtcollege ging er nauwelijks op in. Stadermann: “Als je zit tegenover een college dat weet dat vaccins goed zijn, dan kom je daar niet doorheen, wat je ook aanvoert.”
Hoger beroep en wat nu
Roodenburg heeft de mogelijkheid hoger beroep aan te tekenen bij het Centraal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg. Die procedure kan, als alles meezit, binnen enkele maanden worden afgerond — maar ook langer duren. Stadermann hoopt dat de snel groeiende hoeveelheid internationale informatie over vaccinbijwerkingen uiteindelijk ook het Nederlandse tuchtrecht niet onberoerd zal laten. Vooralsnog blijft Nederland, in zijn woorden, een eiland.
Wat vaststaat: Frank Roodenburg geschrapt krijgen was voor de inspectie het einddoel, en dat doel is bereikt. Of de geschiedenis hem gelijk geeft, is een vraag die steeds luider gesteld wordt — ook onder de talloze patiënten die hem op handen dragen en zich publiekelijk uitspreken over de manier waarop het recht hier met hem is omgegaan.
Met de dag wordt me duidelijker dat recht en rechtspraak in onze wereld een utopie zijn.
Wellicht was dat altijd al het geval en wordt het alleen steeds zichtbaarder.
En wie tuchtigt het tuchtcollege? Die mensen zijn corrupt en dienen desgevoegelijks bestraft te worden. En niet alleen 'schrappen' maar echte gevangenisstraf.