Maak de provincie niet zo zwart en teken gewoon: onteigening boerengezin legt een pijnlijk systeem bloot
Dat is kennelijk wat 'belangenbehartiging' inhoudt — meedraaien in overlegstructuren zolang het comfortabel is, en zodra een boerengezin met de rug tegen de muur staat, adviseren om te capituleren.
De dreigende onteigening van de boerenfamilie Van der Veen uit Lucaswolde in Groningen legt pijnlijk bloot hoe weinig boeren werkelijk kunnen rekenen op de organisaties die zeggen voor hen op te komen. Terwijl de provincie Groningen bezig was 31 hectare van de familie af te pakken, bleven de zogenaamde belangenbehartigers opvallend stil — totdat het te laat was.
LTO: jarenlang aan tafel, nergens te bekennen als het erop aankomt
Henk Hulshoff vertegenwoordigde LTO Noord jarenlang in de Gebiedscommissie Zuidelijk Westerkwartier. Aan tafel zitten waar beslissingen worden genomen over grondverwerving en de toekomst van boerenbedrijven — dat deed hij. Maar toen de familie Van der Veen daadwerkelijk dreigde alles kwijt te raken, was er van LTO Noord geen enkel teken van leven. Geen telefoontje, geen bezoek, geen vraag of het wel goed ging.
Dat veranderde na de stemming van 15 april. Plotseling wist Hulshoff het telefoonnummer van de familie te vinden. Niet om steun te bieden. Niet om te informeren naar de situatie. Zijn boodschap was een heel andere: de provincie niet zwartmaken en gewoon tekenen. Dat is kennelijk wat ‘belangenbehartiging’ inhoudt bij LTO Noord — meedraaien in overlegstructuren zolang het comfortabel is, en zodra een boerengezin met de rug tegen de muur staat, adviseren om te capituleren.
Provincie Groningen: mooie woorden, geen gesprek
In de Statenvergadering werd geruststellend gesproken over contact via de provincie en de advocaat van de familie. Een minnelijke oplossing binnen tien maanden zou worden nagestreefd. Fraaie beloftes — maar de werkelijkheid is anders. Zowel de familie als hun advocaat vroeg meerdere keren om een gesprek. Ze werden genegeerd. Al drie en een halve maand lang.
Hoe je een minnelijke oplossing bereikt door een familie dood te zwijgen, is een vraag die de provincie vooralsnog niet beantwoordt. Ondertussen begint steeds meer informatie naar buiten te komen over fouten in dit dossier — fouten waar de Van der Veens al die tijd voor waarschuwden, maar die door niemand serieus werden genomen. De provincie lijkt nu vooral bezig te zijn met het beschermen van haar eigen imago, in plaats van het herstellen van vertrouwen richting de getroffen familie.
Farmers Defence Force: de enige die wel opdaagde
Terwijl overheden en gevestigde boerenorganisaties wegkeken, stond Farmers Defence Force wél naast de familie Van der Veen. Niet alleen met sympathieke verklaringen naar buiten, maar ook achter de schermen, consequent en van het begin af aan. Het is mede dankzij hun aanhoudende inzet dat de zaak niet in de doofpot verdween.
Ook alternatieve media speelden een cruciale rol. De grote media lieten het afweten, maar journalisten die bleven doorvragen zorgden ervoor dat dit dossier levend bleef. Zonder die combinatie van FDF en onafhankelijke media was de onteigening van de boerenfamilie uit Groningen waarschijnlijk allang een vergeten zaak geweest — afgedaan met een handtekening en weggestopt in een bureaucratisch archief.
BBB Groningen: te laat, maar beter dan nooit?
Dan is er nog BBB Groningen. Dezelfde partij die op 15 april vóór de onteigening stemde, dient nu een agenderingsverzoek in. De reden: nieuwe informatie die boven tafel is gekomen. Informatie waar de familie Van der Veen al die tijd op heeft gewezen en die stelselmatig werd genegeerd.
Of dit een oprechte koerswijziging is of politiek theater, moet nog blijken. Het is makkelijk om met een agenderingsverzoek te komen als de publieke druk hoog genoeg is. De échte test is wat BBB Groningen daarna doet. Zorgen voor een eerlijk en transparant proces, of terugvallen in het gebruikelijke patroon van mooie woorden zonder daadkracht?
De familie stelt het simpel: geen politieke spelletjes meer, maar daden. Na jarenlang procederen, negeren en wegkijken hebben zij recht op een eerlijke uitkomst. Niet als gunst van de provincie, maar als iets wat hen rechtmatig toekomt.
Wat dit dossier blootlegt
De zaak van de onteigening van de boerenfamilie Van der Veen in Groningen is meer dan een lokaal conflict over 31 hectare grond. Het is een symptoom van een systeem waarbij overheden en aan hen gelieerde organisaties hand in hand opereren, terwijl individuele burgers — in dit geval een boerengezin — door de mazen vallen. Belangenbehartigers die aan overlegtafels aanschuiven maar wegduiken als het erop aankomt. Provincies die procedures volgen maar gesprekken weigeren. Politieke partijen die terugkrabbelen zodra de wind draait.
De druk op de provincie Groningen neemt toe. Of dat uiteindelijk iets verandert voor de familie Van der Veen, hangt af van de vraag of politici bereid zijn hun eigen beslissingen kritisch te herzien — of dat ze, zoals zo vaak, wachten tot de aandacht weer wegzakt.
Het is mij al heel lang duidelijk: de Nederlandse boeren moeten weg. Dan kunnen projectontwikkelaars van PRO, D66, CDA en VVD fijn AZC's en villawijken bouwen.
De kippenboeren in Brabant zijn inmiddels ook al aan de beurt. Want de Rabobank heeft inmiddels kippenboerderijen in het corrupte nazi staatje Oekraïne gefinancierd.
In de toekomst mag je vermogens betalen voor allerlei voedingsmiddelen uit Oekraïne.
En als het tegenzit en de oorlogshitsers in de EU hun zin krijgen en we in een echte oorlog met Rusland verzeild raken, hebben we helemaal niets meer te eten. En ik vermoed dat dit het echte doel is.
Het World Economic Forum is namelijk heel duidelijk over het reduceren van het aantal mensen op aarde.
Er zijn al vele rapporten verschenen over dit soort praktijken en dwingelandijen, het heeft slechts geleid tot nog meer van dit soort onverkwikkelijke praktijken. Veel bewoners uit de aardbeving gebieden weten uit ervaring hoe slordig er met hun belangen wordt omgesprongen en wie in hun plaats (kennelijk ca. 85%?) er met de pecunia vandoor zijn gegaan. Het wordt de hoogste tijd dat de bezorgde en geplaagde boerenbevolking en de burgers zich buiten de zgn. belangenbehartigers om eens een goed gesprek met elkaar hebben teneinde dit soort (het zijn er meerdere) wantoestanden een halt toe te brengen.