Ambulancemedewerker Harry Fisher raakte zijn baan kwijt toen hij weigerde om COVID-prikken te geven en vanwege zijn uitspraken op sociale media. Hij rijdt inmiddels weer op de ambulance, ook al wordt hij nog steeds bedreigd.
Op X vertelt hij wat er op dit moment werkelijk aan de hand is. Ongeveer 1 op de 100 ambulancemedewerkers spreekt zich uit en diegenen die zich uitspreken willen in de meeste gevallen anoniem blijven.
Hulpdiensten zijn als eerste ter plaatse. "Wij zien de ‘onverwachte’ hartstilstanden bij jonge mensen. De beroertes bij gezonde volwassenen. De bloedproppen. Het plotseling in elkaar storten. Beroerte na beroerte na de mRNA-prik. Orgaanfalen en zelfs rottende genitaliën na mRNA. Maar je uitspreken? Dat betekent het einde van je carrière."
Iets heel erg mis
Fisher werd ontslagen omdat hij de waarheid sprak. “Veel van mijn collega’s zagen het gebeuren. Nu fluisteren ze in privékring over wat ze zien, maar ze spreken zich niet uit. Ze zitten vast aan hun hypotheek. Ze hebben kinderen die moeten eten. Ik geef ze geen ongelijk.”
“Bijna elke dokter die ik ken, heeft toegegeven dat er iets heel erg mis is. We zien de patronen. De ‘toevalligheden’ na de prik.”
Waarheid komt vroeg of laat boven tafel
Het meest verontrustende is volgens Fisher de stilte in de ambulance na bepaalde meldingen. Dat ambulancemedewerkers weten hoe laat het is: ‘Weer eentje’. En er wordt met geen woord over gerept in de rapportages, want ze weten wat er dan gebeurt.
Tegen zijn collega’s zegt hij: “Ik weet dat jullie het ook zien. De waarheid komt vroeg of laat boven tafel. De geschiedenis zal onthouden wie opstond en wie zweeg.”
Je kunt het winnen van één ambtenaar maar niet van de ambtenaren in haar geheel. Er zitten zoveel hielenlikkers en carrièrefiguren binnen het ambtenarenbestel dat ze nog liever hun familie voor de bus gooien dan dat ze voor de waarheid uitkomen. Een soort ruttedoctrine zeg maar. Eén verkeerd woord en je ligt eruit en niemand die het voor je opkomt al weten ze dat je de waarheid spreekt. Dit is de verrotte staat waar wij thans leven.
Mijn broer en zus, zwager en 1 van hun kinderen zijn geprikt, dat zeggen ze zelf, en ik vrees dat ze geen enkele prikbeurt overslaan (sorry voor deze onbeschaamdheid jegens mijn geliefde familie, want ik blijf van ze houden en dat is v.v.). Regelmatig kom ik deze berichten tegen van mensen die, net als ik, op het punt staan hun zorgen te uiten over deze verschrikkelijke waarheid. Mijn familie, inclusief dochters en kleinkinderen van mijn broer kan ik al helemaal niet bereiken, ze weren mijn berichten vanaf het begin van de coronatijd. Om niet tot een echte breuk te komen, heb ik de mails maar gestaakt, ik kan ze niet bereiken. De kloof tussen de wel-en niet-gevaccineerden is te groot. Mijn vriend, herstellende van kanker, heeft in een revalidatiecentrum een griep opgelopen. Het personeel was daarover niet te spreken, want hij had zich moeten laten prikken tegen corona, dan zou hij minder ziek zijn geworden, zeiden ze. Ook als niet-gevaccineerde kun je ziektes krijgen, zeker wij, als 77-jarigen, lopen iedere winter risico. Toch geven we de voorkeur aan ons eigen afweersysteem. Je weet dan beter je gezondheid te bewaken met goede voeding en voldoende rust en positiviteit. Deze ambulancebroeder is zeker een held. Daar zouden er meer van moeten zijn. Hij offert zijn bestaan op voor wat hij voelt dat gedaan moet worden. Wat ik probeer is heel wat minder heldhaftig: deze berichten deel ik steeds op FB, al weet ik niet of ze doorkomen en er zijn in mijn FB-kringen nog steeds velen die niet wakker zijn.