Kan me helemaal vinden in de mooie reactie van Ton de Jong hier en daar sluit ik me graag bij aan.
Als kind in een agrarisch dorp was ik wel gewend aan het sterven van (huis)dieren. Ik ga af op het advies van de dierenarts (behalve inmiddels de vaccinaties). Maar het unieke en geweldige van je huisdier is de onvoorwaardelijke en diepe vriendschap die je zomaar ontvangt. Zo wonderlijk en een van de mooiste dingen in het leven. Als ik naar foto's kijk van vroegere vriendjes, dan heb ik zoveel dierbare en dankbare herinneringen.
Wat een verdrietig bericht. Voor rouw bestaat geen handleiding. En voor dit dierenverdriet al helemaal niet. Lief die pootafdruk, troostend om daar naar te kijken. Mag ik van de gelegenheid gebruik maken dat jullie posts een lichtje maken in deze duistere tijden? En mijn wens voor dit jaar voor je? Dat ‘t je goed mag gaan in veel gezondheid. Goede groet vanaf hier.
Dank je wel dat je dit verhaal deelt. En gefeliciteerd met je award! Dik verdiend.
Een huisdier verliezen is afschuwelijk. Ik heb het nu zes keer meegemaakt en het went nooit en elke keer was ik degene die over leven en dood moest beslissen. Behalve dan bij mijn eerste hond. Ze mankeerde iets onduidelijks, later begreep ik dat het een vergiftiging was met iets waarmee melkbussen werden schoongemaakt. Ze heeft echt geleden en de dierenarts kon niks vinden dan alleen een zwarte plek op de röntgenfoto. Hij wilde ‘het’ over het weekend heen tillen. In het weekend ging ze hard achteruit, de dierenarts wilde niet komen. Ze kroop steeds weg voor mij, tot ik haar vertelde dat ‘opa’ haar zou komen ophalen. Haar ogen lichtten op: opa! Ze was gek op opa. Toen heb ik een visualisatie samen met haar gedaan; het mooie huis waar zij zou gaan wonen bij opa; daarna mocht ik haar weer benaderen., want ik had haar losgelaten. Het was die dag afschuwelijk heet, ze kon niet meer lopen, dus hebben mijn zoon en ik haar naar een schaduwplek in de tuin gedragen en daar is zij op zondag overleden. De volgende dag de dierenarts gebeld: hij geloofde het niet en wilde autopsie doen, zodat hij ‘ervan kon leren’. Geen haar op mijn hoofd…!
We hebben haar zelf begraven op dierenbegraafplaats De Grebbenhof: een plek voor strijders en helden. Ik zou nooit meer een hond nemen! De pijn is jarenlang zo heftig geweest. Dat heb ik ongeveer twintig jaar volgehouden: nu hebben we er zelfs twee; Husky met wolf mix; die kunnen twintig jaar worden. Ik moet niet denken aan de dag waarvan je weet dat die komt…we houden ‘te pletter’ van ze, iedere dag.
Ik ken de gevoelens naar al te goed. Heb in mijn leven al diverse geliefde huisdieren moeten laten inslapen, zowel hond als kat. Altijd een hartverscheurend moment dat nog lang nadreunt.
Maar wel heel mooi om te horen dat je best seller bent! Heel erg verdiend!
Het hele leven is een roller coaster, met hoogte- en dieptepunten.
Weet het ook ,het is alsof de wereld stilstaat de dag dat je jou kat moet afgeven,maar dan denk je , ik heb de kat een mooi leven gegeven en dat is een troost er zijn zoveel diertjes die het met minden moeten stellen
Pff 3 jaar geleden een vriendin bijgestaan met het inslapen van haar hond. Wat een verdriet. 35 jaar ziekenhuis ervaring en veel meegemaakt maar dit sloeg pas in als een bon .... Mooi die dierenliefde ❤️
Heel veel sterkte met dit verlies. Ik weet helaas hoe vreselijk het is om deze beslissing te moeten nemen. Hier staan ook onze viervoeters, na crematie, weer in een urn bij elkaar , zoals ze samen rondrennend ook samen waren. Het loslaten is het ultieme houden van, in dit geval. 🐾🍀
Dank je wel voor het integere en liefdevolle werk dat je doet.
Heel veel sterkte met dit verlies. Dit heb ik ook enkel malen mee gemaakt. Vergeten kan ik het niet.
Bedankt dat je er bent en gefeliciteerd.
Kan me helemaal vinden in de mooie reactie van Ton de Jong hier en daar sluit ik me graag bij aan.
Als kind in een agrarisch dorp was ik wel gewend aan het sterven van (huis)dieren. Ik ga af op het advies van de dierenarts (behalve inmiddels de vaccinaties). Maar het unieke en geweldige van je huisdier is de onvoorwaardelijke en diepe vriendschap die je zomaar ontvangt. Zo wonderlijk en een van de mooiste dingen in het leven. Als ik naar foto's kijk van vroegere vriendjes, dan heb ik zoveel dierbare en dankbare herinneringen.
Wat een verdrietig bericht. Voor rouw bestaat geen handleiding. En voor dit dierenverdriet al helemaal niet. Lief die pootafdruk, troostend om daar naar te kijken. Mag ik van de gelegenheid gebruik maken dat jullie posts een lichtje maken in deze duistere tijden? En mijn wens voor dit jaar voor je? Dat ‘t je goed mag gaan in veel gezondheid. Goede groet vanaf hier.
Dank je wel dat je dit verhaal deelt. En gefeliciteerd met je award! Dik verdiend.
Een huisdier verliezen is afschuwelijk. Ik heb het nu zes keer meegemaakt en het went nooit en elke keer was ik degene die over leven en dood moest beslissen. Behalve dan bij mijn eerste hond. Ze mankeerde iets onduidelijks, later begreep ik dat het een vergiftiging was met iets waarmee melkbussen werden schoongemaakt. Ze heeft echt geleden en de dierenarts kon niks vinden dan alleen een zwarte plek op de röntgenfoto. Hij wilde ‘het’ over het weekend heen tillen. In het weekend ging ze hard achteruit, de dierenarts wilde niet komen. Ze kroop steeds weg voor mij, tot ik haar vertelde dat ‘opa’ haar zou komen ophalen. Haar ogen lichtten op: opa! Ze was gek op opa. Toen heb ik een visualisatie samen met haar gedaan; het mooie huis waar zij zou gaan wonen bij opa; daarna mocht ik haar weer benaderen., want ik had haar losgelaten. Het was die dag afschuwelijk heet, ze kon niet meer lopen, dus hebben mijn zoon en ik haar naar een schaduwplek in de tuin gedragen en daar is zij op zondag overleden. De volgende dag de dierenarts gebeld: hij geloofde het niet en wilde autopsie doen, zodat hij ‘ervan kon leren’. Geen haar op mijn hoofd…!
We hebben haar zelf begraven op dierenbegraafplaats De Grebbenhof: een plek voor strijders en helden. Ik zou nooit meer een hond nemen! De pijn is jarenlang zo heftig geweest. Dat heb ik ongeveer twintig jaar volgehouden: nu hebben we er zelfs twee; Husky met wolf mix; die kunnen twintig jaar worden. Ik moet niet denken aan de dag waarvan je weet dat die komt…we houden ‘te pletter’ van ze, iedere dag.
Top Robin, wij als bewuste mens moeten zorgdragen voor de dieren. Het is je gegund
Ik wens je heel veel sterkte toe met dit verlies!
Ik ken de gevoelens naar al te goed. Heb in mijn leven al diverse geliefde huisdieren moeten laten inslapen, zowel hond als kat. Altijd een hartverscheurend moment dat nog lang nadreunt.
Maar wel heel mooi om te horen dat je best seller bent! Heel erg verdiend!
Het hele leven is een roller coaster, met hoogte- en dieptepunten.
Weet het ook ,het is alsof de wereld stilstaat de dag dat je jou kat moet afgeven,maar dan denk je , ik heb de kat een mooi leven gegeven en dat is een troost er zijn zoveel diertjes die het met minden moeten stellen
Gecondoleerd..
Een dier verliezen waar je zo gehecht aan bent doet ALTIJD pijn, ongeacht de leeftijd...😪
Sterkte met het onzinnige verlies en verdriet
Pff 3 jaar geleden een vriendin bijgestaan met het inslapen van haar hond. Wat een verdriet. 35 jaar ziekenhuis ervaring en veel meegemaakt maar dit sloeg pas in als een bon .... Mooi die dierenliefde ❤️
Excuus, ik vergat je te feliciteren.
Heel veel sterkte met dit verlies. Ik weet helaas hoe vreselijk het is om deze beslissing te moeten nemen. Hier staan ook onze viervoeters, na crematie, weer in een urn bij elkaar , zoals ze samen rondrennend ook samen waren. Het loslaten is het ultieme houden van, in dit geval. 🐾🍀
Sterkte, hebben ons hondje pas laten inslapen, weet exact hoe het voelt, ze wordt elke dag gemist.
🙏